Posted in Մայրենի

Լճակ

  • Քնարական հերոսի կարծիքով ինչու՞ էր ապշած լճակը. է՞լ ինչը կարող է ապշեցնել լճակին:

Քնարական հերոսը նմանացնում է լճակին հայլու:

  • Ի՞նչ նմանություններ էր գտել քնարական հերոսը իր և լճակի միջև: Իսկ տարբերություննե՞ր:

Ինչքան ալիքներ ունի լճակը, այնքան նրա ճակատի վրա կնճիռներ կան, ինչքան լճակը փրփուր ունի այդքան իր սիրտը ցավ ունի։

  • Ի՞նչ տրամադրություն է տիրում բանաստեղծությունում: Ի՞նչ գույն կներկեիր այս բանաստեղծությունը:

Չեմ կարողացել գտնել:

Posted in Մայրենի

Մակտուբ 7

Ուսուցիչն ասում է.
-Ճիշտ է, որ ամեն ինչ արժեք ունի, բայց արժեքը միշտ հարաբերական է: Երբ մենք հետևում ենք մեր երազանքներին, ուրիշների վրա դժբախտի ու անհաջողակի տպավորություն ենք թողնում: Բայց կարևոր չէ, թե ուրիշներն ինչ են մտածում: Կարևորը մեր սրտում եղած ուրախությունն է:

Ինձ թվում է առակն ասում է, որ մարդիկ քեզ կծաղրեն և չեն գնահատի քո արարքը և նպատակը, դու ուղղակի պետք է նրանց առհամարես և առաջ շարժվես և անես այն ինչը քո համար ճիշտն ու լավն է մտածելով նաև շրջապատիտ մասին և օգնելով շրջապատիտ։

Posted in Մայրենի

Մակտուբ 6

Կյանքը նման է հեծանվային մեծ վազքի, որի նպատակը սեփական Անհատական ճակատագրով ապրելն է: Մեկնագծի վրա մենք միասին ենք՝ համախոհ և խանդավառ: Բայց վազքը սկսելուն պես նախնական ուրախությունն ընկրկում է խնդիրների՝ ուժասպառության, միօրինակության, ընդունակությունների հանդեպ կասկածանքի առաջ: Մենք ուշադրություն ենք դարձնում, որ որոշ ընկերներ հրաժարվել են խնդիրներն ընդունելուց, և նրանք դեռ մրցավազքի մեջ են միայն այնքանով, որ չեն կարող ընդհատել վազքը ճանապարհի կեսին: Նրանք բավականին շատ են: Նրանք առաջ են ընթանում աջակցության մեքենայի հետ, հարաբերվում են միայն իրար միջև, և նրանց առաքելությունն ավարտված է: Մենք սկսում ենք առաջ անցնել նրանցից, հետո մնում ենք միայնակ, մեզ նոր անակնկալներ են մատուցում անծանոթ ճանապարհները, խնդիրներ են առաջանում հեծանվի հետ: Մենք հոգնում ենք ու հարցնում ինքներս մեզ՝ իմաստ ունե՞ն այս ջանքերը: Այո’, իմաստ ունեն: Մի’ հանձնվեք:

Ինձ թվում է առակն ուզում է մեզ ասել, որ ինչ էլ, որ լինի ինքան էլ դժվար, որ լինի չպետք է հանձնվել և հասնել քո նպատակին:

Posted in Մայրենի

Մակտուբ 5

Չար մարդը մահից հետո դժոխքի դռների մոտ հանդիպում է հրեշտակին: Հրեշտակն ասում է նրան.

– Քո կյանքի մի լավ արարքը բավական կլիներ, և դա քեզ կօգնի. լա´վ մտածիր:

Մարդը հիշում է, որ մի անգամ, երբ ինքն անցնում էր անտառով, իր ճանապարհին մի սարդ է տեսել և շրջանցել նրան այնպես, որ չտրորի: Հրեշտակը ժպտում է, և երկնքից իջնում է մի սարդոստայն՝ մարդուն դրախտ բարձրացնելու: Դատապարտվածների մեջ սարդոստայնին մոտ կանգնածները սկսում են բարձրանալ նրա վրա: Բայց սա տեսնելով՝ մարդն սկսում է ցած քաշել նրանց՝ վախենալով, որ սարդոստայնը կկտրվի: Եվ այդ պահին սարդոստայնն իսկապես կտրվում է, ու մարդը կրկին հայտնվում է դժոխքում:

– Ի՜նչ ափսոս էր,- լսում է մարդը հրեշտակի ձայնը,- քեզ համար ունեցած անհանգստությունդ չարի վերածեց միակ լավ արարքը, որ երբևէ արել էիր։

Ինձ թվում է առակը փորձում է մեզ ասել, որ պետք է միշտ ուրիշների մասին մտածել և օգնել և գուցե մի օր նա քո բարությանը հետ վերադարձնի և քեզ անդունդից կհանի։

Posted in Մայրենի

Մագտուբ 4

Հեշտ է  դժվար լինելը:  Այն ամենը, ինչ անում ենք,  մեզ մարդկանցից հեռու պահելն   ու այսկերպ  տառապանքներից  խուսափելն  է:  Այդ  ուղին անցնելիս մենք  սերը փորձության չենք ենթարկում,  չենք հիասթափվում,  չենկործանվում մեր երազանքները:  Ծանր լինելը հեշտ է:  Մենք չենք  անհանգստանում  այն հեռախոսազանգերի   համար, որ  պետք է անենք,  այն մարդկանց համար,  ովքեր մեզանից խնդրում են օգնություն   ու բարեգործություն, որոնք  պետք է ավելանան: Դժվար լինելը հեշտ է:  Մենք  պարզապես պետք է պատկերացնենք, որ ապրում ենք  փղոսկրե ապարանքում և երբեք լաց չլինենք:   Մենք պետք է անցկացնենք մեր մնացած կյանքը՝ պարզապես  մեր դերը խաղալով: Հեշտ է դժվար լինելը:  Մենք մի բան պետք է անենք. հրաժարվենք  ամեն լավից, ինչ առաջարկում է կյանքը:

Առակն ասում է, որ պետք միշտ պարտաչանաչ լինել և շատ հեշտ կլինի նվնվալ է չանել։ Պետք ջանք ու եռանդ գործադրել, որպեսզի կարողանաս հասնել քո նպատակին։ Եթե ճիշտն ասեմ ես էլ եմ մեկ-մեկ այդպիսին։

Posted in Մայրենի

Մագտուբ 3

Իմաստնություն փնտրող  մարդը որոշեց լեռը բարձրանալ, քանի որ նրան ասել էին, որ Աստված հայտնվում է այնտեղ ամեն երկու տարին մեկ: Իր  այնտեղ եղած  առաջին տարվա ընթացքում  նա կերավ այն ամենն, ինչ  հողը կարող էր առաջարկել:  Ի վերջո  ուտելիքն սպառվեց, և նա ստիպված էր  վերադառնալ քաղաք:

— Աստված անազնիվ է,- բացականչեց նա: — Մի՞թե   չգիտեր, որ ես մի ամբողջ տարի սպասում էի, որ լսեմ Իր ձայնը:  Ես քաղցած եմ  և պետք է վերադառնամ քաղաք:

Այդ պահին հայտնվեց հրեշտակը։

— Աստված  շատ է ուզում  խոսել քեզ հետ,- ասաց հրեշտակը։

— Ամբողջ տարին Նա կերակրեց քեզ: Նա հուսով էր, որ դրանից հետո դու ինքդ  կսկսես  արտադրել քո  ուտելիքը: Էլ ի՞նչ ես ուզում: Եթե մարդը ի վիճակի չէ  պտուղ աճեցնելու  իր ապրած տեղում, նա պատրաստ չէ խոսելու Աստծո  հետ:

Ինձ թվում է առակն ուզում է ասել, որ դու պետք է ամենինչ քո ձեռքով անես, ոչթէ սպասես որ ուրիշ մեկը քո տեղը անի։

Posted in Մայրենի

Մագտուբ 2

Վարժություններից մեկը պահանջում էր կամրջից գետը թռչել: Դասընթացի սկզբում նա վախից քարացել էր: Ամեն օր նա կանգնում էր շարքի վերջում և տանջվում, երբ իրենից առաջ կանգնածներից մեկը իր թռիչքն էր անում, քանի որ իր հերթը ավելի էր մոտենում: Մի անգամ մարզիչը նկատեց նրա վախը և ստիպեց նրան առաջինը թռչել: Չնայած նա դեռ վախեցած էր, բայց այդ ամենը այնքան արագ կատարվեց, որ վախը փոխարինվեց համարձակությամբ:

Ինձ թվում է առակի ասելիքը այն է, որ ոչինչ անհնար չէ և կապ չունի վախենում ես, թէ ոչ, մեկ է եթե անելու ես մի օր և եթե վախենաս, ապա մոտտ լավ չի ստացվի դրա համար պետք է համարձարկ լինել։

Posted in Մայրենի

Մագտուբ 1

Մենք աշխարհ ենք գալիս  մեր  երազանքների և իդեալների որոնման համար:  Հաճախ  մենք անհնար ենք դարձնում այն, ինչ մեր հնարավորությունների սահմանում է: Երբ  սխալվում ենք,  զգում ենք, որ   վատնել  ենք  մեր  ժամանակը՝ մի ափ հեռավորության վրա փնտրտուք անելով:  Մենք մեղադրում ենք մեզ սխալների,  մեր որոնումների  անօգտակարության համար և մեր իսկ կողմից ստեղծած խնդիրների համար:

Ես առակի հետ համաձայն եմ, որովհետև դու ձեռքերտ ծալած նստես ոչմիբանի չես հասնի։ Դու պետք է ջանքեր գործադրես, որ հասնես նպատակիտ։

Posted in Մայրենի

Հիսուսի

Առակները

Որոմի առակը

Մեզ հաբերատարությունը օգնում է կյանքում։ Մեր կյանքի դժվարություններին օգնում է հաղթահերել։ Մենք համբերատար լինելու պատճառով կյանքի դժվարությունները վերանում են և մեր վրա ազդեցողություն չեն թողնում։

Ինչպես շահեցնել դրամը

Ինձ թվում է առակն ուզում է մեզ ասել, որ մարդ ծնվում է ինչոր մի տաղանդով և մարդ պիտի այդ տաղանդը օգտագործի օչ միայն իր համալ, այլ նաև իր ընկերների։

Նոր գինին հին տիկերի մեջ չի դրվում

Առակի ասելիքն այն է, որ ինչ էլ որ լինի հինը նորին չի հասկանա և չի ընբռնի և հարմարվի։